SERÇENİN HİKÂYESİ
Bir serçe kuşu varmış…
Her sabah erkenden yuvasından çıkar, rızkını arar, akşam olduğunda yuvasına dönermiş. Fakat bir gün başına gelen bir olay onu çok üzmüş.
Şiddetli bir fırtına çıkmış. Serçenin yuvası dağılmış, yavruları başka bir yere savrulmuş.
Serçe gökyüzüne bakıp:
“Ya Rabbi! Ben Sana ne yaptım? Yuvamı neden yıktın? Yavrularımı neden benden ayırdın?” diye sitem etmiş.
O gün serçe uçmamış. Bir dala konmuş, başını kanadının altına sokmuş.
Ertesi gün açmış gözlerini.
Gökyüzünde güneş doğmuştu.
Serçe yine rızkını aramak için uçmaya başlamış. Uzaklarda bir ağaç görmüş. Ağacın dalları arasında kendisine uygun, güvenli bir yer bulmuş.
Bir süre sonra yavrularının sesini duymuş.
Meğer yavruları da fırtınadan zarar görmeden başka bir dala sığınmış.
Serçe o an anlamış:
“Ben Rabbime küsmüşüm ama Rabbim beni hiç bırakmamış.”
Yıkılan yuvasının yerine daha güvenli bir yuva bulmuş.
Kaybettiğini sandığı yavrularına yeniden kavuşmuş.
Ve serçe, gökyüzünde kanat çırparken sanki şöyle demiş:
“Ey Rabbim! Ben küçüğüm, Sen büyüksün.
Ben bilmem, Sen bilirsin.
Ben görmem, Sen görürsün.
Ben yalnızca bugünü bilirim; Sen yarını da bilirsin.
Bana düşen Sana güvenmekmiş.”
O günden sonra serçe, başına ne gelirse gelsin Rabbine küsmezmiş.
Çünkü öğrenmiş ki:
Bazen yıkılan yuva, daha güzel bir yuvaya götüren bir başlangıçtır.
Bazen kayıp sandığımız şey, bizi daha büyük bir nimete hazırlar.
Ve bazen kulun anlayamadığı imtihanın ardında, Rabbimizin bilmediğimiz bir rahmeti vardır.
🐦 Serçe küçüktü…
Ama Rabbi sonsuzdu.
Ders:
Kul, Rabbini her zaman anlamayabilir; fakat Rabbine her zaman güvenebilir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder