19 Kasım 2026 Perşembe

GÜZEL GÖR GÜZEL DÜŞÜN

 "Güzel gören güzel düşünür, güzel düşünen hayatından lezzet alır."

Bu güzel söz, Bediüzzaman Said Nursî Hazretlerinin Mektubat adlı eserinde geçen hikmetli ifadelerindendir.

Ne demek istiyor?        

İnsan hayata hangi gözle bakarsa, çoğu zaman düşünceleri de o yönde şekillenir. Her olayda kusur arayan insan huzursuz olurken, hayır ve hikmet arayan insan kalbinde huzura daha fazla yer açar.

Güzel görmek: İnsanların kusurlarından önce iyiliklerini görebilmektir.

Güzel düşünmek: Zorluklar karşısında ümitsizliğe kapılmadan hayırlı bir yön aramaktır.

Hayatından lezzet almak: Her şeye sahip olmak değil, sahip olduklarının kıymetini bilerek huzur bulmaktır.

GÜZEL GÖR, GÜZEL DÜŞÜN, HUZURLU YAŞA

Hayat her zaman istediğimiz gibi olmayabilir. Bazen hastalık, bazen sıkıntı, bazen de insanların yanlış davranışlarıyla karşılaşırız.

Fakat mü'min, karanlığın içinde de aydınlığı arar; sıkıntının içinde sabrı, nimetin içinde şükrü, her hâlin içinde Allah'a tevekkülü hatırlar.

Kısacası: Güzellik önce bakışımızda, sonra düşüncemizde, ardından davranışlarımızda kendini gösterir. 

Unutmayalım: Güzel bakmak gerçeği görmezden gelmek değil, gerçeğin içinde hayrı ve hikmeti aramaktır.

Gönlümüz güzel, düşüncemiz güzel, ahlâkımız güzel olsun ki, hayatımız da güzelleşsin.

Güzel gören göz, güzel düşünen kalp ve umutla yaşayan bir ruh… İşte huzura açılan kapı da budur.

GEÇMİŞİ DÜŞÜNÜP ELEM ÇEKMEK

 ...Bugünden, belki bu saatten sonraki zamanda hastalık yok, elbette yoktan elem yok; elem olmazsa teessür olamaz. Sen yanlış bir surette tevehhüm ettiğin için sabırsızlık geliyor. Çünki bugünden evvel bütün hastalık zamanının maddîsi gitmekle, elemi de beraber gitmiş; kendindeki sevabı ve zevalindeki lezzet kalmış. Sana kâr ve sürur vermek lâzım gelirken, onları düşünüp müteellim olmak ve sabırsızlık etmek divaneliktir. Gelecek günler daha gelmemişler. Onları şimdiden düşünüp, yok bir günde, yok olan bir hastalıktan, yok olan bir elemden tevehhüm ile düşünüp müteellim olmak, sabırsızlık göstermekle, üç mertebe yok yoğa vücud rengi vermek, divanelik değil de nedir? Madem bu saatten evvelki hastalık zamanları ise sürur veriyor. Ve madem yine bu saatten sonraki zaman madum, hastalık madum, elem madumdur. Sen, Cenab-ı Hakk'ın sana verdiği bütün sabır kuvvetini böyle sağa sola dağıtma; bu saatteki eleme karşı tahşid et; "YÂ SABÛR!" de, dayan.

Lemalar - 211

18 Kasım 2026 Çarşamba

MERAK HASTALIKLARIN KÖKÜDÜR

 ONUNCU DEVA: Ey lüzumsuz merak eden hasta! Sen, hastalığın ağırlığından merak ediyorsun. O merakın, senin hastalığını ağırlaştırır. Hastalığın hafifleşmesini istersen, merak etmemeye çalış. Yani hastalığın faidelerini, sevabını ve çabuk geçeceğini düşün, merakı kaldır, hastalığın kökünü kes. Evet merak, hastalığı ikileştirir; maddî hastalığın altında merak ile manevî bir hastalığı kalbine verir; maddî hastalık ona dayanır, devam eder. Eğer teslimiyetle, rıza ile, hastalığın hikmetini düşünmekle o merak gitse, o maddî hastalığın mühim bir kökü kesilir, hafifleşir, kısmen gider. Hususan evhamla bir dirhem maddî hastalık, bazan merak vasıtasıyla on dirhem kadar büyür. Merak kesilmesiyle, o hastalığın onda dokuzu gider. Merak, hastalığı ziyade ettiği gibi, hikmet-i İlahiyeyi ittiham ve rahmet-i İlahiyeyi tenkid ve Hâlık-ı Rahîm'inden şekva hükmünde olduğu için, aks-i maksadıyla tokat yer, hastalığını ziyadeleştirir. Evet nasılki şükür nimeti ziyadeleştirir.. öyle de şekva; hastalığı, musibeti tezyid eder. Hem merakın kendisi de bir hastalıktır. Onun ilâcı, hastalığın hikmetini bilmektir. Madem hikmetini, faidesini bildin; o merhemi meraka sür, kurtul. "Ah!" yerine "Oh!" de, "Vâ-esefâ!" yerine

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلٰى كُلِّ حَالٍ

söyle.

Lemalar - 210

17 Kasım 2026 Salı

KARDEŞLİK NEDİR?

Kardeşlik, aynı evde büyümek değil;

aynı gönülde buluşabilmektir.

Adaletle beslenen,

muhabbetle güçlenen,

affetmeyle ayakta kalan bağdır kardeşlik.

Mal paylaşılır,

söz unutulur;

ama kırılan gönül uzun süre susar.

Kardeşler arasında birlik, kendiliğinden oluşan bir durum değildir; emek ister, sabır ister, adalet ister.

En çok da adil bir dil ister.

Kıyaslanan kardeşler uzaklaşır,

anlaşılan kardeşler yakınlaşır.

Paylaşılan maddiyat değil; paylaşılan muhabbet bağı kuvvetlendirir.

Anne-babanın hayattayken kurduğu denge, yıllar sonra da kardeşlerin birbirine bakışını belirler.

Affetmeyi bilen kardeşler, aynı hatırada buluşur.

Birbirine dua edebilenler ise kopmaz.

Unutulmamalıdır ki;

kardeşlik, mirastan önce gönül meselesidir.

Kardeşlik;

hak yememek,

gönül incitmemek

ve aynı duaya “âmin” diyebilmektir.

Kardeşler arasında birlik; sevgiyle, adaletle ve bilinçli bir emekle kurulur. Kendiliğinden olmaz ama doğru iklim oluşursa kök salar. Şu gelen esaslara dikkat edilmelidir:

. Adalet duygusu korunmalı

En küçük “kayırma” hissi bile kardeşler arasında görünmez duvarlar örer. Anne-babanın sözünde, davranışında ve miras gibi konularda adalet çok belirleyicidir.

. Kıyas değil, kıymet

“Sen ablan gibi ol” ya da “kardeşin senden daha…” cümleleri birliği değil rekabeti besler. Her kardeşin farklı bir emanet olduğu kabul edilmelidir.

. İletişim kapıları açık tutulmalı

Konuşulmayan meseleler büyür. Kırgınlıklar vakit geçmeden, sakin bir dille ifade edilebilmelidir. Susmak bazen barış değil, birikmiş sitemdir.

. Ortak hatıralar ve paylaşımlar

Birlik, sadece kan bağıyla değil; paylaşılan zamanla güçlenir. Birlikte yapılan işler, bayramlar, aile sofraları, küçük ortak sorumluluklar bağ kurar.

. Affetme kültürü geliştirilmeli

Hata kaçınılmazdır. Kalıcı birlik, hatasızlıkla değil; affedebilme olgunluğuyla mümkündür.

. Büyüklerin rolü çok önemli

Anne-baba hayatta iken kurulan dil, ayrıldıktan sonra da devam eder. “Kardeş kardeşe emanettir” bilinci küçük yaşta yerleşmelidir.

. Maddiyat değil, muhabbet sevgi merkeze alınmalı

Para ve mal geçicidir; kırılan gönüller ise kalıcı iz bırakır. Paylaşımda ölçü maddiyat değil, gönül olmalıdır.

. Dua ve manevi bağ

Aynı ailede yetişenlerin kalplerini bir arada tutan en güçlü bağlardan biri de maneviyattır. 

Birbirine dua eden kardeşler, kolay kolay kopmaz.

Şunu unutmayalım ki, bir gün pişmanlık duyacağımız tutum ve davranışları bu günden,  geleceği düşünerek tekrar gözden geçirmeliyiz.Elimizde olmayan şeyler için üzülürüz, fakat elden gelen şeyleri basit meseleler yüzünden yapmaz veya yerine getirmezsek son pişmanlık fayda vermez.Hem dünya, hem ahiret hayatımıza da zarar vermiş oluruz.

Kısacası ölmeden önce ölüme hazırlanmalı,herkesin bir gün öleceğini düşünerek yaşarken insanların ve bilhassa sevdiklerimizin kıymet ve değerini bilmeliyiz.Tıpkı,hastalanmadan önce sağlığın kıymetini, ölmeden önce hayatın kıymetini bilmek gibi.Sevdiklerimiz öldükten sonra üzülmenin, ağlama ve sızlanmanın  kime ne faydası olur ki?

Rafet Özcan

DÜNYA NEDİR ?

  Dünya bir han ve bekleme salonudur

Bediüzzaman, dünyayı bir misafirhane ve bekleme salonuna benzetiyor.

Çünkü insan bu dünyaya sonsuza kadar kalmak için gelmemiştir. Her insan bir müddet burada misafir olacak, sonra Allah'ın ebedî âlemine göç edecektir. Buradan çıkaracağımız ders şudur:

Dünyaya yerleşirken ahireti unutmamalıyız.

Geçici şeylere ebedîymiş gibi bağlanmamalıyız.

Dünyadaki görevimizi güzelce yapıp asıl yolculuğumuza hazırlanmalıyız.

Dünya misafirhanedir; insan ise ebediyet yolcusudur.

Dünya lezzetleri neden tam anlamıyla tatmin etmez?

Metindeki çok önemli bir cümle:

"Visallerinin lezzeti, firaklarının elemine mukabil gelmez." Yani kavuşmanın verdiği mutluluk, ayrılığın verdiği acıyı karşılayamaz.

Düşünelim:

Gençlik güzeldir ama ihtiyarlık gelir.

Evlat sevgisi güzeldir ama ayrılık vardır.

Sağlık nimettir ama hastalık gelebilir.

Mal ve makam güzeldir ama elden çıkabilir.

Bahar güzeldir ama kış gelir.

Dünya nimetlerinin kusuru, güzel olmaları değil; kalıcı olmamalarıdır.

Öyleyse kalbimizi geçici nimetlere bağlayıp onların kaybolmasıyla yıkılmamalıyız.

Dünya nimetleri neden verilmiştir?

Bediüzzaman burada çok güzel bir ölçü gösteriyor:

Dünya nimetleri yalnızca zevk almak için değil; ibret almak ve şükretmek içindir.

Bir meyve yediğimizde sadece tadını düşünmeyelim. Onu yaratan Allah'ın rahmetini de görelim.

Bir çiçeğe baktığımızda yalnız güzelliğini değil, o güzelliğin arkasındaki sanat ve kudreti de düşünelim.

Bir evladın sevgisini yaşadığımızda bu sevginin bize Allah'ın merhametini hatırlattığını anlayalım.

Dünya nimetleri, Cennetteki ebedî nimetlerin birer numunesidir.

Fani olan şeyler gerçekten yok mu oluyor?

Metnin en dikkat çekici bölümü burasıdır.

Bediüzzaman, yaratılmış güzelliklerin ölümünü ve kayboluşunu mutlak bir yok oluş olarak değerlendirmiyor.

Şöyle açıklıyor:

Bir çiçek solar ama onun vazifesi bitmiştir. Bir meyve yenir ama ağacın verdiği nimet sona ermez. Bahar gider ama baharın güzellikleri Allah'ın kudret ve hafızasında kaybolmaz.

Yani:

Fani olan, nimetin dünyadaki görünüşüdür; Allah'ın ilminde ve kudretinde hiçbir şey kaybolmaz.

Metindeki "Vazifelerinden terhistir, i'dam değildir" ifadesi de bunu anlatır.

Yaratılmışlar vazifelerini tamamlayınca başka âlemlere geçerler. Bu bakış, ölümü yalnızca bir bitiş değil, yeni bir âleme geçiş olarak görmemizi sağlar.

Dünyayı sev ama dünyaya aldanma.

Nimetten faydalan ama nimeti vereni unutma.

Geçici güzellikleri yaşa ama ebedî güzellikleri kazanmayı hedefle.

Kaybettiklerine üzülürken Allah'ın rahmetinden ümidini kesme.

Her gününü ahiret yolculuğuna hazırlık olarak değerlendir.

Dünya bize verilmiş bir nimetler sofrasıdır. Sofradan istifade edeceğiz, fakat sofrayı sahibinden daha çok sevmeyeceğiz.

DÜNYA BİR MİSAFİRHANE, AHİRET EBEDÎ VATANDIR

Geçici nimetlere şükürle bak, ebedî nimetlere imanla hazırlan.

Dünya lezzetleri birer numune, Cennet nimetleri ise hakikî saadettir.

Yazımızı güzel bir paragrafla bitirelim:

"Akıllı insan, misafir olduğu hanın süsüne aldanıp ebedî yurdunu unutmaz. Dünyada nimetin tadını alırken, nimeti vereni hatırlar; geçici güzelliklerden ebedî güzelliklere yol bulur."

Rabbimiz bizleri dünyaya esir olmayan, nimetlerine şükreden ve ebedî saadete hazırlanan kullarından eylesin. Âmin.

16 Kasım 2026 Pazartesi

DOKUZUNCU DEVA

    Ey Hâlık'ını tanıyan hasta! Hastalıklardaki elem ve tevahhuş ve korkmak ise; hastalık bazan ölüme vesile olduğu cihetindendir. Ölüm, nazar-ı gaflet ve zahirî cihetinde dehşetli olduğundan, ona vesile olabilen hastalıklar korkutuyor, telaş veriyor.

   Evvelâ bil ve kat'î iman et ki: "Ecel mukadderdir, tagayyür etmez." Çok ağır hastaların başında ağlayanlar ve sıhhatleri yerinde olanlar ölmüşler, o ağır hastalar şifa bulup yaşamışlar.

   Sâniyen: Ölüm, sureten göründüğü gibi dehşetli değil. Çok risalelerde gayet kat'î, şeksiz, şübhesiz bir surette, Kur'an-ı Hakîm'in verdiği nur ile isbat etmişiz ki: Ehl-i iman için ölüm, vazife-i hayat külfetinden bir terhistir; hem dünya meydanındaki imtihanda, talim ve talimat olan ubudiyetten bir paydostur; hem öteki âleme gitmiş yüzde doksandokuz ahbab ve akrabasına kavuşmak için bir vesiledir; hem hakikî vatanına ve ebedî makam-ı saadetine girmeye bir vasıtadır; hem zindan-ı dünyadan bostan-ı cinana bir davettir; hem Hâlık-ı Rahîm'inin fazlından, kendi hizmetine mukabil ahz-ı ücret etmeye bir nöbettir. Madem ölümün mahiyeti hakikat noktasında budur; ona dehşetli bakmak değil, bilakis rahmet ve saadetin bir mukaddemesi nazarıyla bakmak gerektir. Hem ehlullahın bir kısmının ölümden korkmaları, ölümün dehşetinden değildir. Belki daha fazla hayır kazanacağım diye, vazife-i hayatın idamesinden kazanacakları hayrat içindir. Evet ehl-i iman için ölüm, rahmet kapısıdır. Ehl-i dalalet için, zulümat-ı ebediye kuyusudur.

Lemalar - 210

İNSANIN EN BÜYÜK ZENGİNLİĞİ

         . İMAN ZENGİNLİĞİ

İmanı olan insan, en karanlık günlerinde bile ümitsiz değildir. Çünkü onun dayandığı kudret sonsuzdur.

. GÖNÜL ZENGİNLİĞİ

Gönlü zengin olan insan, başkasının mutluluğundan rahatsız olmaz. Paylaştıkça çoğalır, sevdikçe güzelleşir.

. KANAAT ZENGİNLİĞİ 

Kanaat, elindekine razı olup çalışmaktan vazgeçmek değil; sahip olduklarının kıymetini bilerek hırsa esir olmamaktır.

. AHLAK ZENGİNLİĞİ

İnsanın gerçek değeri makamıyla değil, makam sahibi olduğunda nasıl davrandığıyla ölçülür.

. HAYIR DUASI ZENGİNLİĞİ

En güzel miras, ardından bırakılan servet değil; "Allah ondan razı olsun, bana iyiliği dokunmuştu." dedirten güzel bir isimdir.           

“Cebin dolu ama gönlün boşsa zengin değilsin. Gönlün imanla, kalbin merhametle, hayatın güzel ahlâkla doluysa işte gerçek zenginlik budur.”

Malın dünyada kalır, güzel ahlâkın ve hayırların seninle gelir.

Sevgi Çiçeklerine Nurdan Damlalar 🌹

Biraz da kendimize soralım:

Ne kadar mal biriktirdik değil, kaç gönül kazandık?                                      Kaç kişiden üstün olduk değil, kaç kişinin derdine ortak olduk?

İnsanların gözünde ne kadar büyüdük değil, Allah katında nasıl bir kul olmaya çalıştık?

Son söz:

İnsanın en büyük zenginliği, Allah'a iman eden bir kalp, insanlara iyilik eden bir el ve kimseye kötülük düşünmeyen bir gönüldür.Rabbim bizleri gönlü zengin, ahlâkı güzel, duası makbul kullarından eylesin. Âmin.