İNSAN BAŞIBOŞ DEĞİLDİR

 “İnsan, ipi boğazına sarılıp, istediği yerde otlamak için başıboş bırakılmamıştır; belki bütün amellerinin suretleri alınıp yazılır ve bütün fiillerinin neticeleri muhasebe için zabtedilir.

Bediüzzaman Said Nursî — Sözler, s. 76

Bu söz bize ne anlatıyor?

Bediüzzaman Hazretleri bu ifadeyle insana çok önemli bir hakikati hatırlatıyor: İnsan, dünyaya yalnızca istediği gibi yaşamak ve nefsinin arzularını yerine getirmek için gelmemiştir.

İnsan akıl, irade ve vicdan sahibi bir varlıktır. Yaptığı seçimlerden sorumludur. Hayatındaki her davranışın bir karşılığı ve her tercihin bir neticesi vardır.

1. İnsan başıboş değildir.

İnsan, “Canım ne isterse yaparım, kimseye hesap vermem.” diyemez. Çünkü özgürlük, sorumluluktan uzak olmak değildir. Gerçek özgürlük, iyiyi kötüden ayırarak iradesini doğru yönde kullanabilmektir.

2. Amellerimiz kaydedilir.

İnsanın söylediği sözler, yaptığı iyilikler ve işlediği kötülükler Allah'ın ilminden gizli değildir. Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyrulur:

“Kim zerre miktarı hayır yapmışsa onu görür. Kim de zerre miktarı şer işlemişse onu görür.” (Zilzâl Suresi, 7-8)

3. Her insan hesap verecektir.

İnsan dünyada yaptıklarının hesabını ahirette verecektir. Makam, servet, şöhret ve insanların takdiri geçicidir. Asıl önemli olan, Allah'ın huzurunda nasıl bir hayatın hesabını vereceğimizdir.

4. Bu hakikat insanı ümitsizliğe değil, iyiliğe yöneltmelidir.

Hata yapan insan tövbe edebilir, kul hakkına giren hakkı iade etmeye çalışabilir, kötülükten vazgeçip iyiliğe yönelebilir. Allah'ın rahmetinden ümit kesmeden hayatını düzeltmek için gayret etmelidir.

Hayatımıza düşen ders

Dilimizi yalandan, gıybetten ve kırıcı sözlerden koruyalım.

Kazancımızda helâle, ilişkilerimizde adalete dikkat edelim.

İnsanların görmediği yerde de doğruluktan ayrılmayalım.

Her akşam kendimize soralım: “Bugün Allah'ın razı olacağı hangi işleri yaptım, hangi hatalarımdan dönmeliyim?”

Unutmayalım: İnsan dünyada yaptıklarını unutabilir; fakat hiçbir şey Allah'ın ilminden gizli kalmaz.

Dünya imtihan yeridir; ahiret ise hesap ve karşılık yurdudur.

 Günün Mesajı

“Başıboş yaşama; her sözünün, her davranışının ve her tercihin bir hesabı olduğunu unutma. Kendini hesaba çek ki hesap gününe hazırlıklı olasın.”

Rafet Özcan —

SANAL KUMAR TERÖRÜ

 Sanal kumar terörü

Şeytan ve nefis her zaman görev başında."Sü uyur düşman uyumaz" diye boşa dememişler.

Ahirzaman öyle dehşetli ki; kimse nefsine, çocuk çoluğuna hakim olamıyor.Şeytan bazen sağdan, bazen soldan gelip seni kandıramazsa evladını, onu da kandıramazsa torununu kandırıp tuzağına düşürüyor.

Her ev bir ateş çemberi, her ev  internet ve medya vasıtası ile bir sanal kumarhane. Dünya insanları ve bilhassa ülkemizde ki gençler bu dehşetli asırda esaret altında. İnsanlar belki dağdaki terör belasından bir şekilde kurtudu ama, kumar terörü her evi sardı, ocaklara ateş düşürdü, gençleri esaret altına aldı.Kumara mübtela olan kimseler kazanıp zengin olma sevdasıyla borç bataklığına battıkça battı.Aynen bataklığa düşen insanın kurtulacağım düşüncesi ile çabaladıkça daha battığı gibi.Sonunda ya öldü mezara gitti, ya öldürdü hapishaneye düştü.

İşte asıl terör bu, her ana baba, her yetkili bu dehşetli durum karşısında ne yapabiliriz düşüncesiyle çare aramak durumundadır.Televizyonlar, basın ve medyada çıkan haberlerde, gençlerin kumar borcu yüzünden intiharlar ile hayatına son vermesi. Aile yuvalarının kumar borcu yüzünden dağılması, ülkede insanların huzursuzuğunun artması herkesi derinden derine düşündürmelidir.Nerede hata yaptık ve yapıyoruz ne gibi tedbirler almalıyız diye kafa yormaları gerekmez mi ?Eğer terör bitsin ülke huzura kavuşsun istiyorsak, çocuklarımıza, gençlerimize anna babalar ve yöneticiler olarak sahip çıkalım.Başımızı deve kuşu misali kuma sokarak, "bana değmeyen yılan bin yaşasın" diyerek bir yere varılamayacağını bilelim.Tedbir için gereken çabayı gösterip ateş bacayı sarmadan gereken ne ise onu yapalım.Çünkü yarın belki çok geç olabilir. "Terörsüz Türkiye" derken başka sıkıntılar yaşayabiliriz.Allah ülkemizi her türlü görünür görünmez belalardan korusun.

UHUVVET VE MUHABBET

 Yirmiikinci Mektub 

بِاسْمِهِ وَاِنْ مِنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِه۪

  (Şu Mektub, iki mebhastır. Birinci Mebhas, ehl-i imanı uhuvvete ve muhabbete davet eder.) 

   Birinci Mebhas 

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

اِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ اِخْوَةٌ فَاَصْلِحُوا بَيْنَ اَخَوَيْكُمْ ٭ اِدْفَعْ بِالَّت۪ى هِىَ اَحْسَنُ فَاِذَا الَّذ۪ى بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَاَنَّهُ وَلِىٌّ حَم۪يمٌ ٭ وَالْكَاظِم۪ينَ الْغَيْظَ وَالْعَاف۪ينَ عَنِ النَّاسِ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِن۪ينَ

   Mü'minlerde nifak ve şikak, kin ve adavete sebebiyet veren tarafgirlik ve inad ve hased; hakikatça ve hikmetçe ve insaniyet-i kübra olan İslâmiyetçe ve hayat-ı şahsiyece ve hayat-ı içtimaiyece ve hayat-ı maneviyece çirkin ve merduddur, muzır ve zulümdür ve hayat-ı beşeriye için zehirdir. 

Mektubat - 262

SEBEPTEN MÜSEBBiBÜ'L- ESBABA GEÇMEK

 Gafleti dağıtıp, ins ve cinnin nazarlarını esbabdan Müsebbibü'l-Esbab'a çevirir. Kur'anın beyanatı şu esasa bakıyor.

   Meselâ: Ekser yerlerde bir kısım meyvedar ağaçlar bir sene meyve verir, yani rahmet hazinesinden ellerine verilir, o da verir. Öbür sene, bütün esbab-ı zahiriye hazırken meyveyi alıp vermiyor. Hem meselâ: Sair umûr-u lâzımeye muhalif olarak yağmurun evkat-ı nüzulü o kadar mütehavvildir ki, mugayyebat-ı hamsede dâhil olmuştur. Çünki vücudda en mühim mevki, hayat ve rahmetindir. Yağmur ise, menşe-i hayat ve mahz-ı rahmet olduğu için elbette o âb-ı hayat, o mâ-i rahmet, gaflet veren ve hicab olan yeknesak kaidesine girmeyecek. Belki doğrudan doğruya Cenab-ı Mün'im-i Muhyî ve Rahman ve Rahîm olan Zât-ı Zülcelal perdesiz, elinde tutacak; tâ her vakit dua ve şükür kapılarını açık bırakacak. Hem meselâ: Rızık vermek ve muayyen bir sîma vermek, birer ihsan-ı mahsus eseri gibi ummadığı tarzda olması; ne kadar güzel bir surette meşiet ve ihtiyar-ı Rabbaniyeyi gösteriyor. Daha tasrif-i hava ve teshir-i sehab gibi şuunat-ı İlahiyeyi bunlara kıyas et...

Sözler - 201

EVLİYA-ULLAHIN BİRANDA ÇOK YERDE BULUNMASI

 Aynı zât, ayrı ayrı çok işleri görüyormuş. Evet nasıl cismaniyata cam ve su gibi şeyler âyine olur. Öyle de, ruhaniyata dahi hava ve esir ve âlem-i misalin bazı mevcudatı âyine hükmünde ve berk ve hayal sür'atinde bir vasıta-i seyr ü seyahat suretine geçerler ve o ruhanîler hayal sür'atiyle o meraya-yı nazifede, o menazil-i latîfede gezerler. Bir anda binler yerlere girerler.

   Madem Güneş gibi âciz ve musahhar mahluklar ve ruhanî gibi madde ile mukayyed nim-nurani masnu'lar, nuraniyet sırrıyla bir yerde iken pekçok yerlerde bulunabilirler. Mukayyed bir cüz'î iken, mutlak bir küllî hükmünü alırlar. Bir anda cüz'î bir ihtiyar ile pek çok işleri yapabilirler. Acaba, maddeden mücerred ve muallâ ve tahdid-i kayıd ve zulmet-i kesafetten münezzeh ve müberra ve şu umum envâr ve bütün nuraniyat onun envâr-ı kudsiye-i esmasının bir kesif zılali ve umum vücud ve bütün hayat ve âlem-i ervah ve âlem-i misal nim-şeffaf bir âyine-i cemali ve sıfâtı muhita ve şuunatı külliye olan bir Zât-ı Akdes'in irade-i külliye ve kudret-i mutlaka ve ilm-i muhitle tecelli-i sıfâtı ve cilve-i ef'ali içindeki teveccüh-ü ehadiyetinden hangi şey saklanabilir, hangi iş ağır gelebilir, hangi şey gizlenebilir, hangi ferd uzak kalabilir, hangi şahsiyet külliyet kesbetmeden ona yanaşabilir?

   Evet nasıl Güneş kayıdsız nuru, maddesiz aksi vasıtasıyla sana, senin göz bebeğinden daha yakın olduğu halde; sen mukayyed olduğun için ondan gayet uzaksın. Ona yanaşmak için, çok kayıdlardan tecerrüd etmek, çok meratib-i külliyeden geçmek lâzım gelir. Âdeta manen yer kadar büyüyüp, Kamer kadar yükselip, sonra doğrudan doğruya Güneşin mertebe-i asliyesine bir derece yanaşabilir ve perdesiz görüşebilirsin. Öyle de: Celil-i Zülcemal, Cemil-i Zülkemal sana gayet yakındır, sen ondan gayet uzaksın. Kalbin kuvveti, aklın ulviyeti varsa; temsildeki noktaları, hakikata tatbike çalış.

Sözler - 195

GÜZEL GÖR, GÜZEL DÜŞÜN, HUZURLU YAŞA

 Güzel gören güzel düşünür, güzel düşünen hayatından lezzet alır.

Bu güzel söz, Bediüzzaman Said Nursî Hazretlerinin Mektubat adlı eserinde geçen hikmetli ifadelerindendir.

Ne demek istiyor?

      İnsan hayata hangi gözle bakarsa, çoğu zaman düşünceleri de o yönde şekillenir. Her olayda kusur arayan insan huzursuz olurken, hayır ve hikmet arayan insan kalbinde huzura daha fazla yer açar.

Güzel görmek: İnsanların kusurlarından önce iyiliklerini görebilmektir.

Güzel düşünmek: Zorluklar karşısında ümitsizliğe kapılmadan hayırlı bir yön aramaktır.

Hayatından lezzet almak: Her şeye sahip olmak değil, sahip olduklarının kıymetini bilerek huzur bulmaktır.

Hayat her zaman istediğimiz gibi olmayabilir. Bazen hastalık, bazen sıkıntı, bazen de insanların yanlış davranışlarıyla karşılaşırız.

Fakat mümin, karanlığın içinde de aydınlığı arar; sıkıntının içinde sabrı, nimetin içinde şükrü, her hâlin içinde Allah'a tevekkülü hatırlar.

Unutmayalım: Güzel bakmak gerçeği görmezden gelmek değil, gerçeğin içinde hayrı ve hikmeti aramaktır.

Gönlümüz güzel, düşüncemiz güzel, ahlâkımız güzel olsun ki hayatımız da güzelleşsin.

Güzel gören göz, güzel düşünen kalp ve umutla yaşayan bir ruh… İşte huzura açılan kapı!

Kısacası: Güzellik önce bakışımızda, sonra düşüncemizde, ardından davranışlarımızda kendini gösterir. 🌿

İMAN İNSANI NASIL İNSAN EDER ?

 İman ve İnsan

“İman, insanı insan eder. Belki insanı sultan eder” 1 sözü, insanın hakikî insan olması için ne denli imana ihtiyaç duyduğunu ifade eder.

İnsanın ahsen-i takvimde yaratıldığını bildiren de Kur’ân’dır. 2 Ama Kur’ân hemen ardından insanın “esfel-i safiline –aşağıların en aşağısına- döndürüldüğünü” ifade ediyor. 3

Demek insanın önüne yükselip alçalabileceği hassas bir merdiven konmuştur. Yaratıldığı fıtrat üzere kalıp insanlığını takındığında ahsen-i takvimde kalmakta, günah ve küfür gibi zehirli parazitlerle insanlığından kaybetmeye başla- dığında ise nihayet yolu aşağıların en aşağısına kadar inebilmektedir.

Aşağıların en aşağısına indiğinde de o bir insandır. Ve zaten insan olduğu için bu makamda iniş-aşağı yuvarlanmak onu çok hırpalamaktadır. Neden makbul insan olmadığına çok hayıflanmaktadır.

Demek o, ahsen-i takvimde kalması için “makbul insan” olması lâzımdır. Ki onun, “makbul insan, doğru insan, iyi insan” olması için eline verilen yegâne değer imandır. İmanı kazandığında doğru insan, iyi insan, makbul insan olmakta, imanı kaybettiğinde ise “gayet âciz bir canavar hayvan” derekesine inmektedir.

İmanı kazanan insan dünyanın da, ahiretin de sultanı hükmündedir. Cennete krallar gibi girer. Ve Cennette krallar gibi ağırlanır. Kur’ân bu müjdeyi şu âyetle veriyor: “Orada nereye baksan tam bir nimet ve büyük bir saltanat görürsün!” 4

Hakaret Yok

Burada geçen “gayet âciz bir canavar hayvan” ifadesi hakaret için söylenmiş değildir. Vak’ayı ancak bu ıstılah, ifade edebilmiştir.

Çünkü insanın hem aklı ve sınırsız duyguları vardır, hem de âcziyeti vardır. Sınırsız şeyler istiyor ve istediği her şeye ulaşamıyor. Ulaştıklarına sınırlı ölçüde ulaşıyor ve çabuk elinden kaçırıyor. Sınırsız duygulara sahip olduğundan imanı elde etmediğinde, hayvandan daha yırtıcı ve acımasız oluyor.

İmanı elde ettiğinde ise beka ve sınırsızlık duyguları ahiretle ve Cennetle gerçek şekilde tatmin oluyor, âcziyeti, zaafiyeti ve fakriyeti Allah’ın kudretine ve gınasına dayanarak problem olmaktan çıkıyor. Ona sadece Allah’a kul olmak kalıyor. Allah’a kul olduğunda bütün problemleri bitiyor. Allah’a kul olduğunda tam ahsen-i takvimde insan oluyor. Çünkü yaratıldığı şekline, fıtratına dönmüş oluyor. 5

Ahsen-i Takvimde Kalmak

Bediüzzaman, Yirmi Üçüncü Söz’ün Dördüncü Noktasında insanın insan olması için neden iman etmesi gerektiği konusunu örneklerle izah etmiştir. Hayvan ile insanın dünyaya gelişlerindeki farklara dikkat çekmiştir. Hayvan sanki başka bir âlemde hayata uzmanlaşmış olarak dünyaya gelmektedir. İnsan ise hayata çok yabancı ve cahil doğmaktadır.

Hayvan doğduğu andan itibaren istidadına göre mükemmel bir beceri sahibidir. Arı çiçekleri bilir ve yapacağı işi en verimli şekliyle becerir. Karınca yumurtadan çıktığı anda ne yapacağını, nasıl yapacağını bilir ve yollara koyulur. Diğer hayvanların hepsi öyledir.

Ama insan doğduğunda hayata çok cahildir. Her şeyi öğrenmeye muhtaçtır. Hayatın sıradan şartlarını öğrenmek için bile yirmi seneye ihtiyacı vardır. Ömrünün sonuna kadar öğrenmesi bitmez.

Bu durum, insanın aslî vazifesinin “taallüm, tekemmül, duâ ve ubudiyet” olduğunu gösteriyor. 6 Yani öğrenerek, iman ederek, imanını canlı tutarak kemale ermek… Kur’ân’ın ilk emrinin ‘oku!’ olduğunu hatırlayalım. Kur’ân insana yükselmesi için fıtrî görevini emrediyor.

Çünkü insan okudukça, “kimin merhametiyle, böyle hâkimane idare olunuyorum? Kimin keremiyle böyle müşfikane terbiye olunuyorum? Nasıl birisinin lütuflarıyla böyle nazeninane besleniyorum?” bilecek, kâinatın sahibini bulacak, imanı artacak, ahlâkı yükseklenecek ve âczinin ve fakrının kanatlarıyla ubudiyetin yüksek makamlarına uçacak, ahsen-i takvimde bir insan olacaktır.

Dipnotlar:

1- Sözler, s. 352. 2- Tin Sûresi: 4. 3- Tin Sûresi: 5. 4- İnsan Sûresi: 20. 5- Asa-yı Musa, s. 29. 6- Sözler, s. 352.