19 Kasım 2026 Perşembe

GÜZEL GÖR GÜZEL DÜŞÜN

 "Güzel gören güzel düşünür, güzel düşünen hayatından lezzet alır."

Bu güzel söz, Bediüzzaman Said Nursî Hazretlerinin Mektubat adlı eserinde geçen hikmetli ifadelerindendir.

Ne demek istiyor?        

İnsan hayata hangi gözle bakarsa, çoğu zaman düşünceleri de o yönde şekillenir. Her olayda kusur arayan insan huzursuz olurken, hayır ve hikmet arayan insan kalbinde huzura daha fazla yer açar.

Güzel görmek: İnsanların kusurlarından önce iyiliklerini görebilmektir.

Güzel düşünmek: Zorluklar karşısında ümitsizliğe kapılmadan hayırlı bir yön aramaktır.

Hayatından lezzet almak: Her şeye sahip olmak değil, sahip olduklarının kıymetini bilerek huzur bulmaktır.

GÜZEL GÖR, GÜZEL DÜŞÜN, HUZURLU YAŞA

Hayat her zaman istediğimiz gibi olmayabilir. Bazen hastalık, bazen sıkıntı, bazen de insanların yanlış davranışlarıyla karşılaşırız.

Fakat mü'min, karanlığın içinde de aydınlığı arar; sıkıntının içinde sabrı, nimetin içinde şükrü, her hâlin içinde Allah'a tevekkülü hatırlar.

Kısacası: Güzellik önce bakışımızda, sonra düşüncemizde, ardından davranışlarımızda kendini gösterir. 

Unutmayalım: Güzel bakmak gerçeği görmezden gelmek değil, gerçeğin içinde hayrı ve hikmeti aramaktır.

Gönlümüz güzel, düşüncemiz güzel, ahlâkımız güzel olsun ki, hayatımız da güzelleşsin.

Güzel gören göz, güzel düşünen kalp ve umutla yaşayan bir ruh… İşte huzura açılan kapı da budur.

GEÇMİŞİ DÜŞÜNÜP ELEM ÇEKMEK

 ...Bugünden, belki bu saatten sonraki zamanda hastalık yok, elbette yoktan elem yok; elem olmazsa teessür olamaz. Sen yanlış bir surette tevehhüm ettiğin için sabırsızlık geliyor. Çünki bugünden evvel bütün hastalık zamanının maddîsi gitmekle, elemi de beraber gitmiş; kendindeki sevabı ve zevalindeki lezzet kalmış. Sana kâr ve sürur vermek lâzım gelirken, onları düşünüp müteellim olmak ve sabırsızlık etmek divaneliktir. Gelecek günler daha gelmemişler. Onları şimdiden düşünüp, yok bir günde, yok olan bir hastalıktan, yok olan bir elemden tevehhüm ile düşünüp müteellim olmak, sabırsızlık göstermekle, üç mertebe yok yoğa vücud rengi vermek, divanelik değil de nedir? Madem bu saatten evvelki hastalık zamanları ise sürur veriyor. Ve madem yine bu saatten sonraki zaman madum, hastalık madum, elem madumdur. Sen, Cenab-ı Hakk'ın sana verdiği bütün sabır kuvvetini böyle sağa sola dağıtma; bu saatteki eleme karşı tahşid et; "YÂ SABÛR!" de, dayan.

Lemalar - 211

18 Kasım 2026 Çarşamba

MERAK HASTALIKLARIN KÖKÜDÜR

 ONUNCU DEVA: Ey lüzumsuz merak eden hasta! Sen, hastalığın ağırlığından merak ediyorsun. O merakın, senin hastalığını ağırlaştırır. Hastalığın hafifleşmesini istersen, merak etmemeye çalış. Yani hastalığın faidelerini, sevabını ve çabuk geçeceğini düşün, merakı kaldır, hastalığın kökünü kes. Evet merak, hastalığı ikileştirir; maddî hastalığın altında merak ile manevî bir hastalığı kalbine verir; maddî hastalık ona dayanır, devam eder. Eğer teslimiyetle, rıza ile, hastalığın hikmetini düşünmekle o merak gitse, o maddî hastalığın mühim bir kökü kesilir, hafifleşir, kısmen gider. Hususan evhamla bir dirhem maddî hastalık, bazan merak vasıtasıyla on dirhem kadar büyür. Merak kesilmesiyle, o hastalığın onda dokuzu gider. Merak, hastalığı ziyade ettiği gibi, hikmet-i İlahiyeyi ittiham ve rahmet-i İlahiyeyi tenkid ve Hâlık-ı Rahîm'inden şekva hükmünde olduğu için, aks-i maksadıyla tokat yer, hastalığını ziyadeleştirir. Evet nasılki şükür nimeti ziyadeleştirir.. öyle de şekva; hastalığı, musibeti tezyid eder. Hem merakın kendisi de bir hastalıktır. Onun ilâcı, hastalığın hikmetini bilmektir. Madem hikmetini, faidesini bildin; o merhemi meraka sür, kurtul. "Ah!" yerine "Oh!" de, "Vâ-esefâ!" yerine

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلٰى كُلِّ حَالٍ

söyle.

Lemalar - 210

17 Kasım 2026 Salı

KARDEŞLİK NEDİR?

Kardeşlik, aynı evde büyümek değil;

aynı gönülde buluşabilmektir.

Adaletle beslenen,

muhabbetle güçlenen,

affetmeyle ayakta kalan bağdır kardeşlik.

Mal paylaşılır,

söz unutulur;

ama kırılan gönül uzun süre susar.

Kardeşler arasında birlik, kendiliğinden oluşan bir durum değildir; emek ister, sabır ister, adalet ister.

En çok da adil bir dil ister.

Kıyaslanan kardeşler uzaklaşır,

anlaşılan kardeşler yakınlaşır.

Paylaşılan maddiyat değil; paylaşılan muhabbet bağı kuvvetlendirir.

Anne-babanın hayattayken kurduğu denge, yıllar sonra da kardeşlerin birbirine bakışını belirler.

Affetmeyi bilen kardeşler, aynı hatırada buluşur.

Birbirine dua edebilenler ise kopmaz.

Unutulmamalıdır ki;

kardeşlik, mirastan önce gönül meselesidir.

Kardeşlik;

hak yememek,

gönül incitmemek

ve aynı duaya “âmin” diyebilmektir.

Kardeşler arasında birlik; sevgiyle, adaletle ve bilinçli bir emekle kurulur. Kendiliğinden olmaz ama doğru iklim oluşursa kök salar. Şu gelen esaslara dikkat edilmelidir:

. Adalet duygusu korunmalı

En küçük “kayırma” hissi bile kardeşler arasında görünmez duvarlar örer. Anne-babanın sözünde, davranışında ve miras gibi konularda adalet çok belirleyicidir.

. Kıyas değil, kıymet

“Sen ablan gibi ol” ya da “kardeşin senden daha…” cümleleri birliği değil rekabeti besler. Her kardeşin farklı bir emanet olduğu kabul edilmelidir.

. İletişim kapıları açık tutulmalı

Konuşulmayan meseleler büyür. Kırgınlıklar vakit geçmeden, sakin bir dille ifade edilebilmelidir. Susmak bazen barış değil, birikmiş sitemdir.

. Ortak hatıralar ve paylaşımlar

Birlik, sadece kan bağıyla değil; paylaşılan zamanla güçlenir. Birlikte yapılan işler, bayramlar, aile sofraları, küçük ortak sorumluluklar bağ kurar.

. Affetme kültürü geliştirilmeli

Hata kaçınılmazdır. Kalıcı birlik, hatasızlıkla değil; affedebilme olgunluğuyla mümkündür.

. Büyüklerin rolü çok önemli

Anne-baba hayatta iken kurulan dil, ayrıldıktan sonra da devam eder. “Kardeş kardeşe emanettir” bilinci küçük yaşta yerleşmelidir.

. Maddiyat değil, muhabbet sevgi merkeze alınmalı

Para ve mal geçicidir; kırılan gönüller ise kalıcı iz bırakır. Paylaşımda ölçü maddiyat değil, gönül olmalıdır.

. Dua ve manevi bağ

Aynı ailede yetişenlerin kalplerini bir arada tutan en güçlü bağlardan biri de maneviyattır. 

Birbirine dua eden kardeşler, kolay kolay kopmaz.

Şunu unutmayalım ki, bir gün pişmanlık duyacağımız tutum ve davranışları bu günden,  geleceği düşünerek tekrar gözden geçirmeliyiz.Elimizde olmayan şeyler için üzülürüz, fakat elden gelen şeyleri basit meseleler yüzünden yapmaz veya yerine getirmezsek son pişmanlık fayda vermez.Hem dünya, hem ahiret hayatımıza da zarar vermiş oluruz.

Kısacası ölmeden önce ölüme hazırlanmalı,herkesin bir gün öleceğini düşünerek yaşarken insanların ve bilhassa sevdiklerimizin kıymet ve değerini bilmeliyiz.Tıpkı,hastalanmadan önce sağlığın kıymetini, ölmeden önce hayatın kıymetini bilmek gibi.Sevdiklerimiz öldükten sonra üzülmenin, ağlama ve sızlanmanın  kime ne faydası olur ki?

Rafet Özcan

DÜNYA NEDİR ?

  Dünya bir han ve bekleme salonudur

Bediüzzaman, dünyayı bir misafirhane ve bekleme salonuna benzetiyor.

Çünkü insan bu dünyaya sonsuza kadar kalmak için gelmemiştir. Her insan bir müddet burada misafir olacak, sonra Allah'ın ebedî âlemine göç edecektir. Buradan çıkaracağımız ders şudur:

Dünyaya yerleşirken ahireti unutmamalıyız.

Geçici şeylere ebedîymiş gibi bağlanmamalıyız.

Dünyadaki görevimizi güzelce yapıp asıl yolculuğumuza hazırlanmalıyız.

Dünya misafirhanedir; insan ise ebediyet yolcusudur.

Dünya lezzetleri neden tam anlamıyla tatmin etmez?

Metindeki çok önemli bir cümle:

"Visallerinin lezzeti, firaklarının elemine mukabil gelmez." Yani kavuşmanın verdiği mutluluk, ayrılığın verdiği acıyı karşılayamaz.

Düşünelim:

Gençlik güzeldir ama ihtiyarlık gelir.

Evlat sevgisi güzeldir ama ayrılık vardır.

Sağlık nimettir ama hastalık gelebilir.

Mal ve makam güzeldir ama elden çıkabilir.

Bahar güzeldir ama kış gelir.

Dünya nimetlerinin kusuru, güzel olmaları değil; kalıcı olmamalarıdır.

Öyleyse kalbimizi geçici nimetlere bağlayıp onların kaybolmasıyla yıkılmamalıyız.

Dünya nimetleri neden verilmiştir?

Bediüzzaman burada çok güzel bir ölçü gösteriyor:

Dünya nimetleri yalnızca zevk almak için değil; ibret almak ve şükretmek içindir.

Bir meyve yediğimizde sadece tadını düşünmeyelim. Onu yaratan Allah'ın rahmetini de görelim.

Bir çiçeğe baktığımızda yalnız güzelliğini değil, o güzelliğin arkasındaki sanat ve kudreti de düşünelim.

Bir evladın sevgisini yaşadığımızda bu sevginin bize Allah'ın merhametini hatırlattığını anlayalım.

Dünya nimetleri, Cennetteki ebedî nimetlerin birer numunesidir.

Fani olan şeyler gerçekten yok mu oluyor?

Metnin en dikkat çekici bölümü burasıdır.

Bediüzzaman, yaratılmış güzelliklerin ölümünü ve kayboluşunu mutlak bir yok oluş olarak değerlendirmiyor.

Şöyle açıklıyor:

Bir çiçek solar ama onun vazifesi bitmiştir. Bir meyve yenir ama ağacın verdiği nimet sona ermez. Bahar gider ama baharın güzellikleri Allah'ın kudret ve hafızasında kaybolmaz.

Yani:

Fani olan, nimetin dünyadaki görünüşüdür; Allah'ın ilminde ve kudretinde hiçbir şey kaybolmaz.

Metindeki "Vazifelerinden terhistir, i'dam değildir" ifadesi de bunu anlatır.

Yaratılmışlar vazifelerini tamamlayınca başka âlemlere geçerler. Bu bakış, ölümü yalnızca bir bitiş değil, yeni bir âleme geçiş olarak görmemizi sağlar.

Dünyayı sev ama dünyaya aldanma.

Nimetten faydalan ama nimeti vereni unutma.

Geçici güzellikleri yaşa ama ebedî güzellikleri kazanmayı hedefle.

Kaybettiklerine üzülürken Allah'ın rahmetinden ümidini kesme.

Her gününü ahiret yolculuğuna hazırlık olarak değerlendir.

Dünya bize verilmiş bir nimetler sofrasıdır. Sofradan istifade edeceğiz, fakat sofrayı sahibinden daha çok sevmeyeceğiz.

DÜNYA BİR MİSAFİRHANE, AHİRET EBEDÎ VATANDIR

Geçici nimetlere şükürle bak, ebedî nimetlere imanla hazırlan.

Dünya lezzetleri birer numune, Cennet nimetleri ise hakikî saadettir.

Yazımızı güzel bir paragrafla bitirelim:

"Akıllı insan, misafir olduğu hanın süsüne aldanıp ebedî yurdunu unutmaz. Dünyada nimetin tadını alırken, nimeti vereni hatırlar; geçici güzelliklerden ebedî güzelliklere yol bulur."

Rabbimiz bizleri dünyaya esir olmayan, nimetlerine şükreden ve ebedî saadete hazırlanan kullarından eylesin. Âmin.

16 Kasım 2026 Pazartesi

DOKUZUNCU DEVA

    Ey Hâlık'ını tanıyan hasta! Hastalıklardaki elem ve tevahhuş ve korkmak ise; hastalık bazan ölüme vesile olduğu cihetindendir. Ölüm, nazar-ı gaflet ve zahirî cihetinde dehşetli olduğundan, ona vesile olabilen hastalıklar korkutuyor, telaş veriyor.

   Evvelâ bil ve kat'î iman et ki: "Ecel mukadderdir, tagayyür etmez." Çok ağır hastaların başında ağlayanlar ve sıhhatleri yerinde olanlar ölmüşler, o ağır hastalar şifa bulup yaşamışlar.

   Sâniyen: Ölüm, sureten göründüğü gibi dehşetli değil. Çok risalelerde gayet kat'î, şeksiz, şübhesiz bir surette, Kur'an-ı Hakîm'in verdiği nur ile isbat etmişiz ki: Ehl-i iman için ölüm, vazife-i hayat külfetinden bir terhistir; hem dünya meydanındaki imtihanda, talim ve talimat olan ubudiyetten bir paydostur; hem öteki âleme gitmiş yüzde doksandokuz ahbab ve akrabasına kavuşmak için bir vesiledir; hem hakikî vatanına ve ebedî makam-ı saadetine girmeye bir vasıtadır; hem zindan-ı dünyadan bostan-ı cinana bir davettir; hem Hâlık-ı Rahîm'inin fazlından, kendi hizmetine mukabil ahz-ı ücret etmeye bir nöbettir. Madem ölümün mahiyeti hakikat noktasında budur; ona dehşetli bakmak değil, bilakis rahmet ve saadetin bir mukaddemesi nazarıyla bakmak gerektir. Hem ehlullahın bir kısmının ölümden korkmaları, ölümün dehşetinden değildir. Belki daha fazla hayır kazanacağım diye, vazife-i hayatın idamesinden kazanacakları hayrat içindir. Evet ehl-i iman için ölüm, rahmet kapısıdır. Ehl-i dalalet için, zulümat-ı ebediye kuyusudur.

Lemalar - 210

İNSANIN EN BÜYÜK ZENGİNLİĞİ

         . İMAN ZENGİNLİĞİ

İmanı olan insan, en karanlık günlerinde bile ümitsiz değildir. Çünkü onun dayandığı kudret sonsuzdur.

. GÖNÜL ZENGİNLİĞİ

Gönlü zengin olan insan, başkasının mutluluğundan rahatsız olmaz. Paylaştıkça çoğalır, sevdikçe güzelleşir.

. KANAAT ZENGİNLİĞİ 

Kanaat, elindekine razı olup çalışmaktan vazgeçmek değil; sahip olduklarının kıymetini bilerek hırsa esir olmamaktır.

. AHLAK ZENGİNLİĞİ

İnsanın gerçek değeri makamıyla değil, makam sahibi olduğunda nasıl davrandığıyla ölçülür.

. HAYIR DUASI ZENGİNLİĞİ

En güzel miras, ardından bırakılan servet değil; "Allah ondan razı olsun, bana iyiliği dokunmuştu." dedirten güzel bir isimdir.           

“Cebin dolu ama gönlün boşsa zengin değilsin. Gönlün imanla, kalbin merhametle, hayatın güzel ahlâkla doluysa işte gerçek zenginlik budur.”

Malın dünyada kalır, güzel ahlâkın ve hayırların seninle gelir.

Sevgi Çiçeklerine Nurdan Damlalar 🌹

Biraz da kendimize soralım:

Ne kadar mal biriktirdik değil, kaç gönül kazandık?                                      Kaç kişiden üstün olduk değil, kaç kişinin derdine ortak olduk?

İnsanların gözünde ne kadar büyüdük değil, Allah katında nasıl bir kul olmaya çalıştık?

Son söz:

İnsanın en büyük zenginliği, Allah'a iman eden bir kalp, insanlara iyilik eden bir el ve kimseye kötülük düşünmeyen bir gönüldür.Rabbim bizleri gönlü zengin, ahlâkı güzel, duası makbul kullarından eylesin. Âmin.                                       

15 Kasım 2026 Pazar

HAYATIN İMTİHANI

Hayatın İmtihanı En Ağır İmtihandır.

Hayatın başından sonuna kadar her dakikasının hesabını vermek, bundan da yüzünün akı ile çıkmak elbette kolay değildir. Bir kameraman tutun, hayatınızın bir gününü, hiçbir saniyesini kaçırmadan tespit etsin ve yirmi dört saatin sonunda geri dönüp bu filmi seyredin. Kameramanın her anınızı tespit ettiğini bildiğiniz halde yine de yanlış bulduğunuz, olmasaydı diyeceğiniz, şu bölümün kesilip çıkartılması gerekir diyeceğiniz uzunca bir bölümün olduğunu göreceksiniz. Her dakikanızın denetlendiğini bildiğiniz halde bu kadar eksiklikler çıkıyor ise bunu bir ömre yaydığınızda çok daha fazlası çıkması kaçınılmaz olacaktır.

Bütün sırların açıldığı ahiret gününde, uzunca bir zaman sayılacak yılların hesabını vermek çok kolay olmasa gerektir. Eskilerin çok önemli bulduğum bir sözü vardır. Hesaba çekilmeden önce kendinizi hesaba çekiniz derler. Her gün akşam başımızı yastığa koyduğumuzda, bir günümüzü hesaba çekersek, eksik ve hatalarımızı görüp onları bir daha tekrarlamazsak ikinci günümüz daha düzenli, daha başarılı geçecektir. İki günü birbirine eşit olan aldanmıştır hadisinin verdiği en önemli mesaj bu hayat muhasebesinde yatmaktadır. Her günümüz bir öncekinden bir adım ileride olursa hayata tutunma daha başarılı olacaktır. Hayatın da tadı gelecektir.

Severek yaptığımız yanlışlar geri dönüp birer yılan olup bizi zehirleyecekse o hayatın ne zevki olur? Böyle bir hayattan tat alınır mı? Zehirli bal yiyen insan, ilk yediği zaman ağzına bir bal tadı gelecektir. İşin aslı ise daha sonra anlaşılacak ve zehirin etkisi kendini hissettirecek, o alının bal lezzetinden yüz derece daha büyük zehrin verdiği elem ve acıyı çekmeye mecbur olacaktır. Beş dakikalık bir lezzet için günlerce elem ve ızdırap çekmek doğru bir davranış mıdır? Akıllı insana yakışır mı?

Hayatın içindeki yanlışları silecek, onları sansürleyecek, etkisini azaltacak veya yok edecek önemli bir iksir pişman olmaktır. İnsanın hamurunda unutkanlık vardır. Mayası unutkanlıkla yoğrulmuştur. Buna bağlı olarak zaman zaman hata yapabilir. Her insanın tabiatında böyle bir özellik vardır. Ancak bir hatayı iki defa yapmak aklı başında bir insana yakışmıyor. Zaten bir hatayı iki defa yapmamak da bir pişmanlık demektir. O hatadan vazgeçmek anlamına gelir. Parmağınızı bir akrep deliğine soksanız ve akrep sizi soksa zehirlese tekrar o deliğe elinizi sokar mısınız? İkinci defa sokulmayı zehirlenmeyi göze almak mümkün mü?

Hayat da böyledir. Her hata sonuç itibariyle bir akrep sokması gibidir. Er ya da geç onun bir acısı hissedilecektir. O zaman bir hatayı iki, üç, beş… defa yapmak aklı başında bir insan davranışı olamaz. Akıllı bir insan da bunu böyle yapmaz. Bu şekilde yanlış davranan da onun bedelini ödemek zorunda kalacaktır.

Hiç kimsenin birbirine yardım etmediği bir günde, hayatın bütün dakikalarından hesaba çekileceğimizi bir başucu levhası gibi kabul edip bütün ömrü buna göre düzenlemek hayatın en önemli ve öncelikli işidir. İnsanın da bir numaralı meselesi budur. Allah yar ise başkası ağyar olsa ne yazar! O dost ise başkasının düşmanlığının hiçbir önemi yoktur. Onun dostluğunu kazanmak insanlığın bir numaralı işidir. Bunu başarmak ümidi ile…

Ali Sarıkaya


14 Kasım 2026 Cumartesi

HAYAT REHBERİM 1

 .İman Gözlüğünü takıyorum ve böylece yaşadığım her olaya “kaderin bir planı” ve “Allah’ın bir esmasının tecellisi” gözüyle bakıyor, tesadüf fikrini hayatımdan tamamen çıkarıyorum.

. Hayatımın merkezine bu sözü koyuyorum.

“Güzel gören güzel düşünür, güzel düşünen hayatından lezzet alır”

. Geçmişin sıkıntılarını dünde bırakıyorum; geçmiş için üzülmenin bugünkü huzurumu çalmasına izin vermiyorum.

. Henüz gelmemiş geleceğin dertlerini bugüne taşıyıp sırtıma yük almıyorum.

“Gelecek günler ise, madem daha gelmemişler, Rabbin olan Rahmanürrahîmin rahmetine itimad edip, dövülmeden ağlama, hiçten korkma, ademe vücut rengi verme.”Lem’alar

. Ömrü Bugün Biliyorum: Bana verilen hayat sermayesinin tam da “bugün” olduğunu unutmuyor, enerjimi sadece bugüne harcıyorum. Sabır kuvvetimi dağıtmıyorum.

. Ölümü bir son değil, terhis ve dostlara kavuşmak olarak görüyor; dünyevi hırslarımı dizginliyorum.

“Hakîm-i Rahîm tarafından bir terhistir, bir tebdil-i mekândır. Saadet-i Ebediye tarafına, vatan-ı aslîlerine bir sevkiyattır.” Mektubat-20.Mektup

. Esmaya Ayna Oluyorum: Kâinattaki her sanatı (bir çiçeği, gökyüzünü, insanı) Sâni-i Zülcelal’in mektubu olarak okuyorum.

. Benliğimi bir sahiplik değil, Allah’ın sıfatlarını tanıtan bir ölçü aleti (vahid-i kıyasi) olarak görüyorum.

. Manevi İlaçları Kullanıyorum: Risale-i Nur’daki Hastalar Risalesi ve Gençlik Rehberi’ni psikolojik dayanıklılık kaynağım yapıyorum.

. Şevk-i Mutlak İçindeyim: Ümitsizliği (ye’s) en büyük düşmanım biliyor; her şartta çalışma ve ümit arzumu canlı tutuyorum.

. Namazı Hayatımın Merkezine Koyuyorum: 24 saatlik sermayemden 1 saatini 5 vakit namaza ayırıyorum; hayatımın bereketini burada buluyorum.

. Sabah namazından sonra namaz tesbihatını eksiksiz okuyorum. Ve şahsi maneviye dahil oluyorum.

. Cevşen-i Kebir Okuyorum: Günlük korunmam ve manevi zırhım için Cevşen-i Kebir’den her gün düzenli bölümler okuyorum.

. Namaz Tesbihatı: Namaz sonlarındaki  tesbihatı asla aksatmıyorum.

. Zihinsel berraklık ve iç huzurum için Sekine ve Tahmidiye duasını ve altı ismi vird ediniyorum.

HAYAT REHBERİM 2

 Gün içinde “Allahümme salli alâ seyyidinâ Muhammed” salavatını dilimden düşürmüyorum.

.: Günahların ruhumda yaptığı tahribatı her gün “estağfirullah” diyerek temizliyorum.

. Teheccüd namazlarıyla ruhumu besliyorum.

. Tesbihat yaparken kelimeleri mekanik değil, kalbimle onaylayarak ve manasını düşünerek söylüyorum.

. Sadece kendim için değil, bütün müminler ve kâinat adına geniş bir niyetle dua ediyorum.

. Yaptığım her işi Rıza-yı İlahî için yapıyor; insanların takdirine veya alkışına bağımlı olmuyorum.

. Vazifemi Yapıp Gerisine Karışmıyorum: Ben çalışmaktan sorumluyum, neticeyi vermek Allah’a aittir diyerek huzur buluyorum.

. Hastalık ve musibetlerin, ömrümün dakikalarını ibadet hükmüne getirdiğini biliyorum.

. Günlük rutinlerimi (yeme, içme, uyku) Sünnet-i Seniyye’ye göre yapıp adete dönüşen işlerimi ibadete çeviriyorum.

.Günümü ibadet, tefekkür, dünya işi ve dinlenme olarak dengeli bir şekilde bölüyorum.

. Ataleti Yıkıyorum: “Rahat Zahmette, Zahmet Rahattadır” kuralıyla tembellikle savaşıyorum.

. Hırsın kayıp getirdiğini, kanaatin ise tükenmez bir hazine olduğunu bilerek hareket ediyorum.

“Evet, hırs; şükürsüzlük olduğu gibi, hem sebeb-i mahrumiyettir, hem vasıta-i zillettir.”Mektubat

. İktisat Düsturum: İsraftan kaçınıyorum; iktisat hem bereketimi artırıyor hem de beni minnetten kurtarıyor.

. Sabır Gücüm: Sabır kuvvetimi geçmişe ve geleceğe dağıtmıyor; sadece “şu andaki” zorluğa karşı kullanıyorum.

. Sebat ve Devamlılık: Az da olsa devamlı olan ameli ve çalışmayı tercih ediyorum

GÜZEL SÖZLER

 . Sabır, başına gelene razı olmak kadar, doğru olanı yapmaktan vazgeçmemektir.

. Dua, çaresizliğin son durağı değil; kulun Rabbine açılan en güzel kapısıdır.

. Tevekkül, çalışmadan beklemek değil; elinden geleni yapıp sonucu Allah'a bırakmaktır.

. Her gecenin bir sabahı, her sıkıntının bir imtihanı, her imtihanın bir hikmeti vardır.

. İnsan bazen istediğine kavuşamayınca üzülür; fakat bilmez ki her istediği onun için hayırlı olmayabilir.

. Kaderine iman eden insan, tedbiri terk etmez; fakat netice karşısında ümitsizliğe de düşmez.

. Gözyaşı dökmek zayıflık değildir; yeter ki gözyaşının ardından umut tükenmesin.

. Allah'a açılan eller hiçbir zaman boş değildir; bazen istediğini, bazen daha hayırlısını bulursun.

. Musibetler insanı yıkmak için değil, bazen uyandırmak ve olgunlaştırmak için birer imtihandır.

. Sabır, acının yokluğu değil; acının içinde imanı ve istikameti koruyabilmektir.

. İnsan her kapı kapandığında ümitsizliğe düşmesin; çünkü Allah'ın rahmet kapısı daima açıktır.

. Dua ederken yalnızca istediğini değil, isteyene de muhtaç olduğunu hatırla.

10 Kasım 2026 Salı

BU ZAMANIN CAZİBEDAR FİTNESİ

    Elhasıl, gençlik gidecek. Sefahette gitmiş ise, hem dünyada, hem âhirette, binler bela ve elemler netice verdiğini ve öyle gençler ekseriyetle sû'-i istimal ile, israfat ile gelen evhamlı hastalıkla hastahanelere ve taşkınlıklarıyla hapishanelere veya sefalethanelere ve manevî elemlerden gelen sıkıntılarla meyhanelere düşeceklerini anlamak isterseniz; hastahanelerden ve hapishanelerden ve kabristanlardan sorunuz. Elbette hastahanelerin ekseriyetle lisan-ı halinden, gençlik saikasıyla israfat ve sû'-i istimalden gelen hastalıktan enînler, eyvahlar işittiğiniz gibi; hapishanelerden dahi, ekseriyetle gençliğin taşkınlık saikasıyla gayr-ı meşru dairedeki harekatın tokatlarını yiyen bedbaht gençlerin teessüflerini işiteceksiniz. Ve kabristanda ve mütemadiyen oraya girenler için kapıları açılıp kapanan o âlem-i berzahta -ehl-i keşfelkuburun müşahedatıyla ve bütün ehl-i hakikatın tasdikıyla ve şehadetiyle- ekser azablar, gençlik sû'-i istimalâtının neticesi olduğunu bileceksiniz. Hem nev'-i insanın ekseriyetini teşkil eden ihtiyarlardan ve hastalardan sorunuz. Elbette ekseriyet-i mutlaka ile esefler, hasretler ile "Eyvah gençliğimizi bâd-i heva, belki zararlı zayi' ettik. Sakın bizim gibi yapmayınız." diyecekler. Çünki beş-on senelik gençliğin gayr-ı meşru zevki için, dünyada çok seneler gam ve keder ve berzahta azab ve zarar ve âhirette cehennem ve sakar belasını çeken adam, en acınacak bir halde olduğu halde

اَلرَّاض۪ى بِالضَّرَرِ لَا يُنْظَرُ لَهُ

sırrıyla hiç acınmaya müstehak olamaz. Çünki zarara rızasıyla girene merhamet edilmez ve lâyık değildir. Cenab-ı Hak bizi ve sizi, bu zamanın cazibedar fitnesinden kurtarsın ve muhafaza eylesin, âmîn...

Sözler - 147

5 Kasım 2026 Perşembe

KAZLAR VE TAŞLAR

 İşte 1 sinek, 3 kaz, 4 elif, aynı zamanda cemaatî ittihadın sırrını, ittifakı, dayanışmayı ders verir, yol gösterir. Yaban kazlarının göç sırasındaki düzenli uçuşları sırasında verdikleri muhteşem ittihat, birlik dersi şöyledir:

* “V” şeklinde uçulduğunda, her kaz, kanat çırptığında arkasındaki kazı kaldıran bir hava akımı oluşturur. Böylece kaz grubu, birbirlerinin kanat çırpışları sonucu ortaya çıkan hava akımını kullanarak uçuş menzillerini yüzde 70 oranında uzatır. Kazlar tek başına gidebilecekleri yolu grup halinde neredeyse ikiye katlar.


* Bir kaz, ”V” grubundan çıktığı anda uçmakta güçlük çeker. Çünkü diğer kazların oluşturduğu hava akımının dışında kalır. Ve ekseriyetle gruba geri dönüp yoluna bu şekilde devam eder.


* “V” grubunun başında uçan kaz, hava akımından yararlanamaz; diğerlerine oranla daha çabuk yorulur. Bu durumda en arkaya geçer ve bu defa hemen arkasındaki kaz öncü olur. Sürekli tekrarlanan bu dönüşümle her kaz, grubun her kademesinde vazife alır.


* Uçuş hızı yavaşladığında gerideki kazlar, daha hızlı gitmeleri için öndekileri bağırarak uyarıyor.


* Gruptaki bir kaz hastalanırsa ya da bir avcı tarafından vurulursa; düşen kaza yardım etmek üzere gruptan iki kaz ayrılır ve korumak üzere yanına giderler. Tekrar uçabilene veya ölümüne dek başında beklerler. Daha sonra kendilerine başka bir kaz grubu bulurlar. Hiçbir kaz grubu, kendilerine iltihak edenleri reddetmez.

“Uçan kazlar bile cemaat olmuş, kazlar kadar olamadık!” diye hayıflanmaktansa, “Allah’ın ipine hep birlikte sımsıkı sarılın!” âyetine kulak vermeli ve ittifakın şu müthiş gücünün sırrını yakalamalı:

“Üç elif ittihad etmezse, üç kıymeti var. Sırr-ı adediyet ile ittihad etse, yüz on bir kıymet alır. Dört kere dört ayrı ayrı olsa, on altı kıymeti var. Eğer sırr-ı uhuvvet ve ittihad-ı maksat ve ittifak-ı vazife ile tevafuk edip bir çizgi üstünde omuz omuza verseler, o vakit dört bin dört yüz kırk dört kuvvetinde ve kıymetinde olduğu gibi, hakikî sırr-ı ihlâs ile, on altı fedakâr kardeşlerin kıymet ve kuvvet-i mâneviyesi dört binden geçtiğine, pek çok vukuat-ı tarihiye şehadet ediyor.

Bu sırrın sırrı şudur ki:

Hakikî, samimî bir ittifakta herbir fert, sair kardeşlerin gözüyle de bakabilir ve kulaklarıyla da işitebilir. Güya on hakikî müttehid adamın herbiri yirmi gözle bakıyor, on akılla düşünüyor, yirmi kulakla işitiyor, yirmi elle çalışıyor bir tarzda mânevî kıymeti ve kuvvetleri vardır.”2 İşte birlik ve beraberliğin harika gücü!

Bu harika sırrı eğer grup/cemaat ve cemaatler arası gösterebilsek harika sonuçlar almayacak mıyız?


Kubbeli yapılarda taşlar omuz omuza vererek düşmekten kurtuluyor, kazlar harika dayanışma ile yol alıyor. Taşlar, kazlar kadar da mı olamayacağız?

Alıntı

Dipnotlar:

1- Mesnevî-i Nuriye, s. 69.

2- Lem’alar, s. 165.

4 Kasım 2026 Çarşamba

İNAT,KİN,HASET VE ADAVETİN ZARARLARI

 Mü'minlerde nifak ve şikak, kin ve adavete sebebiyet veren; Tarafgirlik, inad ve hased gibi manevi hastalıkların  topluma verdiği zararları şöyle sıralayabiliriz:

1-Kardeşliği bozar: Müminler birbirine güvenemez hâle gelir.                          2-Adaleti zedeler: Haklı olan değil, güçlü olan veya bizden olan korunur.

3-İstişareyi öldürür: Farklı düşünceler düşmanlık sebebi sayılır.

4-Hizmetleri engeller: Enerji hayırlı işlere değil, tartışmalara harcanır.

5-Toplumu böler: Küçük ihtilaflar büyük ayrılıklara dönüşür.

6-Ahiret kazancını tehlikeye atar: Kul hakkı, gıybet, iftira ve kalp kırma gibi günahlara kapı açar.

Bu hastalıkların çaresi nedir?

Bediüzzaman Hazretlerinin ortaya koyduğu kardeşlik anlayışını hayatımıza taşımalıyız.

Şu prensipler bize yol gösterebilir:

a-Nefsimizi değil, hakkı savunmalıyız.

b-Kendi hatamızı kabul etmeyi öğrenmeliyiz.

c-Başkasının başarısını takdir etmeliyiz.

ç-Kusur araştırmak yerine güzel tarafları görmeliyiz.

d-Affetmeyi ve özür dilemeyi bilmeliyiz.

e-İhtilaflarımızı düşmanlığa dönüştürmemeliyiz.

f-Şahısların değil, hak ve hakikatin yanında olmalıyız.

Peygamber Efendimizin (S.A.V.) şu hadisi de bu konuda çok önemlidir:

Birbirinize haset etmeyiniz, kin tutmayınız, sırt çevirmeyiniz. Ey Allah'ın kulları, kardeş olunuz!

(Buhârî, Edeb; Müslim, Birr)

Tarafgirlik hakkı örter, inat

 hakikati görmez, haset muhabbeti öldürür.

Tarafgirliğin yerine: Adalet

İnadın yerine: Hakikate teslimiyet

Hasedin yerine: Gıpta ve kanaat

Kinin yerine: Muhabbet

Düşmanlığın yerine: Uhuvvet

Ayrılığın yerine: İttihad

Maksadımız galip gelmek değil, hakkın galip gelmesidir.

Kendimize soracağımız beş soru

Bu bahsi okuduktan sonra insanın kendi nefsini hesaba çekmesi gerekir:

-Bir insanı sevdiğim için yanlışını görmezden geliyor muyum?

-Haksız olduğumu anladığım hâlde özür dilemekten kaçınıyor muyum?

-Başkasının başarısı beni mutlu ediyor mu, rahatsız mı ediyor?

-Benimle aynı düşünmeyen insanları düşman mı görüyorum?

-Bir Müslüman kardeşimin kusurunu örtüyor muyum, yoksa yayıyor muyum?

Müminin büyüklüğü, her tartışmayı kazanmasında değil; gerektiğinde nefsini yenmesindedir.

Birlikte yaşamanın sırrı herkesin aynı düşünmesi değil, farklı düşündüğümüzde bile birbirimizin hukukuna riayet edebilmemizdir.

 Bu anlatılanlardan çıkaracağımız en önemli sonuç şudur:

Nefislerimiz ayrı düşebilir; fakat imanımız, kardeşliğimiz ve hakka bağlılığımız bizi bir arada tutmalıdır.

TOPLUM DÜZENİNİ BOZAN MANEVİ HASTALIKLAR

 Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri, Mektubat'ın 262. sayfasında müminler arasında nifak, şikak, kin, düşmanlık ve ayrılığa sebep olan tarafgirlik, inat ve haset gibi manevi hastalıklara dikkat çeker.

1-Tarafgirlik nedir, zararları nelerdir?

Tarafgirlik, haklıya değil, kendi tarafımıza sahip çıkmaktır.

İnsan bazen sevdiği bir kişiyi, mensup olduğu grubu veya düşünceyi o kadar benimser ki onun yanlışını bile doğru görmeye başlar.

Örneğin:

Bizden olanın hatasını görmezden gelmek.

Bizden olmayanın doğrusunu bile kabul etmemek.

Bir insanı şahsiyetine ve ahlakına göre değil, hangi tarafta olduğuna göre değerlendirmek.

Hakikati araştırmak yerine kendi tarafımızı savunmak.

Tarafgirliğin en büyük zararı, hakkın önüne şahısları ve grupları geçirmesidir.

Müminin ölçüsü şahıslar değil, hakikat olmalıdır.

2. İnat nedir, zararları nelerdir?

İnat, insanın yanlış olduğunu fark etse bile kendi görüşünden vazgeçmemesidir.

İnatçı insan için mesele artık hakikati bulmak değil, kendi sözünü kabul ettirmektir.

İşte burada çok önemli bir söz karşımıza çıkıyor:

İnadın gözü kördür.

İnat, insanın gözünü hakikate kapatır. Kişi görmek istemediği gerçeği göremez; duymak istemediği sözü işitemez.

Bu sözün manası şudur:

İnatçı insan delile değil, kendi kanaatine bakar.

Yanlışını kabul etmeyi yenilgi zanneder.

Özür dilemeyi küçüklük sayar.

Karşısındaki insanın haklı olabileceğini düşünmez.

Tartışmayı çözüm için değil, galip gelmek için yapar.

Oysa hakikatin ortaya çıkması için insanın kendi nefsine karşı da dürüst olması gerekir.

İnat ile sebatı birbirine karıştırmamak gerekir. Hakta sebat güzeldir; batılda inat ise zararlıdır.

3-Haset, Allah'ın bir başkasına verdiği nimetin onda bulunmasından rahatsız olmak ve o nimetin elinden çıkmasını istemektir.

Haset eden insan:

Başkasının başarısından sevinç duymaz.

Kendisinden üstün olanı küçültmeye çalışır.

Başkasının iyiliğini kendi eksikliği gibi görür.

İnsanlar arasında kıskançlık, dedikodu ve düşmanlık üretir.

Hasedin ilacı, Allah'ın taksimine razı olmak ve başkasının nimetine sevinmeyi öğrenmektir.

Burada gıpta ile hasedi ayırmak gerekir. Bir başkasındaki güzel nimetin kendisinde de olmasını istemek, o nimetin ondan gitmesini arzulamamak şartıyla haset değildir.

4-Şikak Ayrılık, anlaşmazlık ve bölünme

5-Kin Birine karşı içte beslenen düşmanlık

6-Adavet Düşmanlık ve husumet

Tarafgirlik Hak yerine kendi tarafını tutmak

İnat Yanlışta ısrar etmek

Haset Başkasının nimetine tahammül edememek

Bu hastalıklar birbirini besler.

Önce tarafgirlik başlar, sonra inat devreye girer. Ardından haset, kin ve düşmanlık ortaya çıkar. Sonunda kardeşlik zedelenir, birlik dağılır.

2 Kasım 2026 Pazartesi

SERMAYESİ TÜKENEN ADAM

 Sıcak bir yaz günü adamın biri buz satıyor, bir yandan da bağırıyordu:

–Sermayesi tükenen adama yardım edin! diye.

Adam bu sözünde haklıydı. Zira buz durmadan eriyip yok oluyordu.

Oradan geçen Allâh dostu Cüneyd BAĞDADÎ, bu sözleri duyunca, bir an durakladı ve bir adama ve bir de önünde, gerçekten eriyen buza baktı. Ve bir düşüncedir aldı Bağdadî’yi; yavaş yavaş benzi sarardı ve olduğu yerde yığıldı, kaldı.

Etrafına insanlar toplandı ve bir süre sonra, Cüneyd kendine geldi. Başında toplananlar:

–Ne oldu sana böyle, dediler. O cevap verdi:

–Tükenmekte olan adamın bahsettiği buz değil, benim ömrümdür. Dedi.

Yine bu manaya yakın bir olay cereyan eder:

Hz. Ömer bir gün yolda giderken, birinin yüksek bir ses ve coşkuyla Kur’an okuduğunu duydu. O kadar güzel bir nağamatla okuyordu ki; o sesin cazibesine kapıldı ve durup dinlemeye başladı. Okunan “Tur” suresi idi. Vakta ki, “Rabbinin azabı mutlaka vuku bulacaktır.” Âyetini işitince Ömer; büyük hesap günü ve verilecek hesabın ve vaki olacak azabın şiddetinden ve heybetinden olacak ki; aynen, Bağdadî gibi benzi sararır ve bayılarak bineğinden düşer, yere kapanır. O’nu evine kaldırırlar ve günlerce bu âyetin etkisinde kalan Hz. Ömer, evinden günlerce dışarı çıkamaz.

Hz. Ömer’den söz açılmışken, şu kısacık bilgiyi de müsaadenizle nakledeyim: O’nun zamanında Diyarbakır fethedilmiş ve bu günkü İran’nın Pers İmparatorluğu yıkılmış, İslam topraklarına katılmıştı. Bundan dolayı, İranlılar ekseriyetle O’ndan nefret ederler, hatta hıyanetle itham ederler. O’nun dönemindeki İslâm coğrafyası, bu günkü Türkiye’nin, en az 10 misli kadardı.

İşte bu koca Ömer, ölmek üzere hasta yatağında yatmaktadır. Çocuklarına şu vasiyeti yaptığını görüyoruz; “Ben öldüğümde, kefenimi temin edecek kadar dirhemimiz (paramız) varsa, oradan temin edin. Şayet yoksa, kefenimi Sa’d bin Ebi Vakkas tedarik etsin.” buyurdu. Bu nokta üzerinde derin derin düşünmemiz ve ibret almamız gerekir. Böylesi bir devletin reisinin ölüsünü sarabilecek kadar bir kefenin parası yoktur. Akıl, havsala almıyor, değil mi?

İnsanlar her şeyin tükendiğini, eridiğini, şekil değiştirdiğini sık sık görürler, ama çoğu zaman ömürlerinin tükenmeye yüz tuttuğunu, bir buz gibi eriyip gittiğini düşünüp de, ona göre hal ve hareketlerine dikkat etmez ve gerekli tedbirleri almazlar. Etraflarında olup bitenleri düşünmezler, ibret ve dersler çıkarmazlar, günlerini gün etmeye çalışırlar. Sarhoşcasına nefsanî duygularını tatmin etmeye koyulurlar.

Burada asıl olan, her gün bir tuğlası düşen, virane olmuş bir bina misali insanın tükenen ömrü yanında, ayrıca dünyada yaşamı boyunca yaptıklarından dolayı, daha muhasebeye çekilmeden evvel; hesabını, kitabını, muvazenesini kurabilmektir. İşte o zaman; insan mahlukatın en şerefli makamını ihraz etmiş olacaktır.

Alıntı

1 Kasım 2026 Pazar

HAYATIN İMTİHANI

Hayatın imtihanı en ağır imtihandır

Hayatın başından sonuna kadar her dakikasının hesabını vermek, bundan da yüzünün akı ile çıkmak elbette kolay değildir. Bir kameraman tutun, hayatınızın bir gününü, hiçbir saniyesini kaçırmadan tespit etsin ve yirmi dört saatin sonunda geri dönüp bu filmi seyredin. Kameramanın her anınızı tespit ettiğini bildiğiniz halde yine de yanlış bulduğunuz, olmasaydı diyeceğiniz, şu bölümün kesilip çıkartılması gerekir diyeceğiniz uzunca bir bölümün olduğunu göreceksiniz. Her dakikanızın denetlendiğini bildiğiniz halde bu kadar eksiklikler çıkıyor ise bunu bir ömre yaydığınızda çok daha fazlası çıkması kaçınılmaz olacaktır.

Bütün sırların açıldığı ahiret gününde, uzunca bir zaman sayılacak yılların hesabını vermek çok kolay olmasa gerektir. Eskilerin çok önemli bulduğum bir sözü vardır. Hesaba çekilmeden önce kendinizi hesaba çekiniz derler. Her gün akşam başımızı yastığa koyduğumuzda, bir günümüzü hesaba çekersek, eksik ve hatalarımızı görüp onları bir daha tekrarlamazsak ikinci günümüz daha düzenli, daha başarılı geçecektir. İki günü birbirine eşit olan aldanmıştır hadisinin verdiği en önemli mesaj bu hayat muhasebesinde yatmaktadır. Her günümüz bir öncekinden bir adım ileride olursa hayata tutunma daha başarılı olacaktır. Hayatın da tadı gelecektir.

Severek yaptığımız yanlışlar geri dönüp birer yılan olup bizi zehirleyecekse o hayatın ne zevki olur? Böyle bir hayattan tat alınır mı? Zehirli bal yiyen insan, ilk yediği zaman ağzına bir bal tadı gelecektir. İşin aslı ise daha sonra anlaşılacak ve zehirin etkisi kendini hissettirecek, o alınan bal lezzetinden yüz derece daha büyük zehrin verdiği elem ve acıyı çekmeye mecbur olacaktır. Beş dakikalık bir lezzet için günlerce elem ve ızdırap çekmek doğru bir davranış mıdır? Akıllı insana yakışır mı?

Hayatın içindeki yanlışları silecek, onları sansürleyecek, etkisini azaltacak veya yok edecek önemli bir iksir pişman olmaktır. İnsanın hamurunda unutkanlık vardır. Mayası unutkanlıkla yoğrulmuştur. Buna bağlı olarak zaman zaman hata yapabilir. Her insanın tabiatında böyle bir özellik vardır. Ancak bir hatayı iki defa yapmak aklı başında bir insana yakışmıyor. Zaten bir hatayı iki defa yapmamak da bir pişmanlık demektir. O hatadan vazgeçmek anlamına gelir. Parmağınızı bir akrep deliğine soksanız ve akrep sizi ısırsa tekrar o deliğe elinizi sokar mısınız? İkinci defa ısırılmayı göze almak mümkün mü?

Hayat da böyledir. Her hata sonuç itibariyle bir akrep ısırması gibidir. Er ya da geç onun bir acısı hissedilecektir. O zaman bir hatayı iki, üç, beş… defa yapmak aklı başında bir insan davranışı olamaz. Akıllı bir insan da bunu böyle yapmaz. Bu şekilde yanlış davranan da onun bedelini ödemek zorunda kalacaktır.

Hiç kimsenin birbirine yardım etmediği bir günde, hayatın bütün dakikalarından hesaba çekileceğimizi bir başucu levhası gibi kabul edip bütün ömrü buna göre düzenlemek hayatın en önemli ve öncelikli işidir. İnsanın da bir numaralı meselesi budur. Allah yar ise başkası ağyar olsa ne yazar! O dost ise başkasının düşmanlığının hiçbir önemi yoktur. Onun dostluğunu kazanmak insanlığın bir numaralı işidir. Bunu başarmak ümidi ile…

30 Ekim 2026 Cuma

SERÇE KUŞU NİÇİN KÜSMÜŞ ?

 Bir serçe kuşu varmış…

Her sabah erkenden yuvasından çıkar, rızkını arar, akşam olduğunda yuvasına dönermiş. Fakat bir gün başına gelen bir olay onu çok üzmüş.

Şiddetli bir fırtına çıkmış. Serçenin yuvası dağılmış, yavruları başka bir yere savrulmuş.

Serçe gökyüzüne bakıp:

“Ya Rabbi! Ben Sana ne yaptım? Yuvamı neden yıktın? Yavrularımı neden benden ayırdın?” diye sitem etmiş.

O gün serçe uçmamış. Bir dala konmuş, başını kanadının altına sokmuş.

Ertesi gün açmış gözlerini.

Gökyüzünde güneş doğmuştu.

Serçe yine rızkını aramak için uçmaya başlamış. Uzaklarda bir ağaç görmüş. Ağacın dalları arasında kendisine uygun, güvenli bir yer bulmuş.

Bir süre sonra yavrularının sesini duymuş.

Meğer yavruları da fırtınadan zarar görmeden başka bir dala sığınmış.

Serçe o an anlamış:

“Ben Rabbime küsmüşüm ama Rabbim beni hiç bırakmamış.”

Yıkılan yuvasının yerine daha güvenli bir yuva bulmuş.

Kaybettiğini sandığı yavrularına yeniden kavuşmuş.

Ve serçe, gökyüzünde kanat çırparken sanki şöyle demiş:

“Ey Rabbim! Ben küçüğüm, Sen büyüksün.

Ben bilmem, Sen bilirsin.

Ben görmem, Sen görürsün.

Ben yalnızca bugünü bilirim; Sen yarını da bilirsin.

Bana düşen Sana güvenmekmiş.”

O günden sonra serçe, başına ne gelirse gelsin Rabbine küsmezmiş.

Çünkü öğrenmiş ki:

Bazen yıkılan yuva, daha güzel bir yuvaya götüren bir başlangıçtır.

Bazen kayıp sandığımız şey, bizi daha büyük bir nimete hazırlar.

Ve bazen kulun anlayamadığı imtihanın ardında, Rabbimizin bilmediğimiz bir rahmeti vardır.

🐦 Serçe küçüktü…

Ama Rabbi sonsuzdu.

Ders:

Kul, Rabbini her zaman anlamayabilir; fakat Rabbine her zaman güvenebilir.