Dünya bir han ve bekleme salonudur
Bediüzzaman, dünyayı bir misafirhane ve bekleme salonuna benzetiyor.
Çünkü insan bu dünyaya sonsuza kadar kalmak için gelmemiştir. Her insan bir müddet burada misafir olacak, sonra Allah'ın ebedî âlemine göç edecektir. Buradan çıkaracağımız ders şudur:
Dünyaya yerleşirken ahireti unutmamalıyız.
Geçici şeylere ebedîymiş gibi bağlanmamalıyız.
Dünyadaki görevimizi güzelce yapıp asıl yolculuğumuza hazırlanmalıyız.
Dünya misafirhanedir; insan ise ebediyet yolcusudur.
Dünya lezzetleri neden tam anlamıyla tatmin etmez?
Metindeki çok önemli bir cümle:
"Visallerinin lezzeti, firaklarının elemine mukabil gelmez." Yani kavuşmanın verdiği mutluluk, ayrılığın verdiği acıyı karşılayamaz.
Düşünelim:
Gençlik güzeldir ama ihtiyarlık gelir.
Evlat sevgisi güzeldir ama ayrılık vardır.
Sağlık nimettir ama hastalık gelebilir.
Mal ve makam güzeldir ama elden çıkabilir.
Bahar güzeldir ama kış gelir.
Dünya nimetlerinin kusuru, güzel olmaları değil; kalıcı olmamalarıdır.
Öyleyse kalbimizi geçici nimetlere bağlayıp onların kaybolmasıyla yıkılmamalıyız.
Dünya nimetleri neden verilmiştir?
Bediüzzaman burada çok güzel bir ölçü gösteriyor:
Dünya nimetleri yalnızca zevk almak için değil; ibret almak ve şükretmek içindir.
Bir meyve yediğimizde sadece tadını düşünmeyelim. Onu yaratan Allah'ın rahmetini de görelim.
Bir çiçeğe baktığımızda yalnız güzelliğini değil, o güzelliğin arkasındaki sanat ve kudreti de düşünelim.
Bir evladın sevgisini yaşadığımızda bu sevginin bize Allah'ın merhametini hatırlattığını anlayalım.
Dünya nimetleri, Cennetteki ebedî nimetlerin birer numunesidir.
Fani olan şeyler gerçekten yok mu oluyor?
Metnin en dikkat çekici bölümü burasıdır.
Bediüzzaman, yaratılmış güzelliklerin ölümünü ve kayboluşunu mutlak bir yok oluş olarak değerlendirmiyor.
Şöyle açıklıyor:
Bir çiçek solar ama onun vazifesi bitmiştir. Bir meyve yenir ama ağacın verdiği nimet sona ermez. Bahar gider ama baharın güzellikleri Allah'ın kudret ve hafızasında kaybolmaz.
Yani:
Fani olan, nimetin dünyadaki görünüşüdür; Allah'ın ilminde ve kudretinde hiçbir şey kaybolmaz.
Metindeki "Vazifelerinden terhistir, i'dam değildir" ifadesi de bunu anlatır.
Yaratılmışlar vazifelerini tamamlayınca başka âlemlere geçerler. Bu bakış, ölümü yalnızca bir bitiş değil, yeni bir âleme geçiş olarak görmemizi sağlar.
Dünyayı sev ama dünyaya aldanma.
Nimetten faydalan ama nimeti vereni unutma.
Geçici güzellikleri yaşa ama ebedî güzellikleri kazanmayı hedefle.
Kaybettiklerine üzülürken Allah'ın rahmetinden ümidini kesme.
Her gününü ahiret yolculuğuna hazırlık olarak değerlendir.
Dünya bize verilmiş bir nimetler sofrasıdır. Sofradan istifade edeceğiz, fakat sofrayı sahibinden daha çok sevmeyeceğiz.
DÜNYA BİR MİSAFİRHANE, AHİRET EBEDÎ VATANDIR
Geçici nimetlere şükürle bak, ebedî nimetlere imanla hazırlan.
Dünya lezzetleri birer numune, Cennet nimetleri ise hakikî saadettir.
Yazımızı güzel bir paragrafla bitirelim:
"Akıllı insan, misafir olduğu hanın süsüne aldanıp ebedî yurdunu unutmaz. Dünyada nimetin tadını alırken, nimeti vereni hatırlar; geçici güzelliklerden ebedî güzelliklere yol bulur."
Rabbimiz bizleri dünyaya esir olmayan, nimetlerine şükreden ve ebedî saadete hazırlanan kullarından eylesin. Âmin.