İnsan, arayıp öğrenmek için yaratılmış bir varlıktır.
Kimi zaman dünyayı arar, kimi zaman huzuru…
Ama insanın en büyük arayışı, hakikati bulma yolculuğudur.
Allah’ı bulan neyi kaybeder?
Korkularını kaybeder.
Yalnızlık hissini kaybeder.
Geçici olana aşırı bağlılığını kaybeder.
Çünkü bilir ki;
Her şeyin sahibi Allah’tır ve her şey O’nun izniyle olur.
Kalbi huzur bulur, yükleri hafifler.
Dünya artık onun için bir yük değil, bir emanet olur.
Peki, Allah’ı kaybeden neyi bulur?
Görünürde çok şey bulur…
Mal bulur, makam bulur, şöhret bulur.
Fakat kalbinin derinliklerinde bir boşluk taşır.
Ne kazansa yetmez, neye sahip olsa tamamlanmaz.
Çünkü insan, sahip olduklarıyla değil, kalbinin yöneldiği hakikatle tamamlanır.
Allah’tan uzaklaşan; huzuru, anlamı ve istikametini kaybetme tehlikesi yaşar.
Demek ki mesele, çok şeye sahip olmak değil; doğru olanı bulmaktır.
Allah’ı bulan, kaybetse de kazanır.
Allah’ı kaybeden ise kazansa da kaybeder.
İnsanın gerçek zenginliği, sahip oldukları değil;
Rabbine olan yakınlığıdır.
“Kendini bilen Rabbini bilir” sözü de bu hakikati veciz biçimde hatırlatır.
Kendini bilenin yolu aydınlanır;
Rabbini bulan ise kendini bulur.
— Rafet Özcan
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder