Bizi ve hepimizi kahreden ve âlem-i İslâm’ın ufkunu karartan; hangi fiilimizle kadere fetva verdirdik ki, mabetlerimizin, dershanelerimizin kapılarına kilit vuruldu? Bu müthiş halden nasıl çıkarız?
Musîbetler konusunda iki âyet var ki, aktaptan da olsanız, insanı titretiyor. Bu âyetler zulümle ilgilidir. Gazab-ı İlahî’yi hatırlatıyor.
Mealleri şöyledir:
1. “Öyle bir fitneden sakının ki içinizden yalnız zulmedenlere dokunmakla kalmaz.”1
2. “Zulmedenlere meyletmeyin. Yoksa size de ateş dokunur.” 2
Risale-i Nur’da âyetlerin kısaca tefsirlerini şöyle buluyoruz:
1. Zulüm umumîleşirse musîbet sadece zalimlere vurmakla kalmaz, umuma gelir. Bu durumdan mazlumlar da zarar görür. Fakat zarar gören mazlumlara bir rahmet cilvesi yetişir. Zayi olan fanî malını sadâkaya çevirir. Fanî hayatı zayi olmuşsa, bir nevi şahadet kazandırır. Masumlar hakkında böyle musîbetler gazap içinde rahmettir. 3
2. Zulmetmese dahi, zulmedilmesine sessiz kalmak, göz yummak, zulme taraftar olmak da İlâhî gazabı celp eder.
Bediüzzaman Hazretleri ikinci âyeti şöyle tefsir ediyor: “Zulme değil yalnız alet olanı ve taraftar olanı, belki edna bir meyil edenleri dahi dehşetle ve şiddetle tehdit ediyor. Çünkü rıza-i küfür, küfür olduğu gibi, zulme rıza dahi zulümdür.” 4
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder