Madem,"Dünya âhiret'in bir mezraasıdır1".
Yani dünya, âhiretin bir tarlasıdır;
ecel ve kabir de insanı bekleyen iki hakikattir.
Öyleyse bu kısa hayat, yalnızca gelip geçmek için değil;
iyilik ekmek, hakka yönelmek ve ebedî hayata hazırlanmak içindir.
İnsan bu dünyada başıboş bırakılmamıştır.
Kalbindeki niyetler, yaptığı işler, söylediği sözler bir bir yazılır.
Zira bu hayat, yalnızca bir yolculuk değil;
aynı zamanda bir imtihandır.
Eğer burada yaptıklarımızın bir karşılığı olmayacaksa,
adalet duygusu neyle teselli bulur?
Mazlumun gözyaşı, zalimin yaptığı yanına mı kalır?
Hayır.
Mükâfat da vardır, mücazat da…
İyiliğin karşılığı, kötülüğün hesabı vardır.
Bu sebeple âhiret, bir hakikattir.
Orası, dünyada ekilenlerin biçileceği yerdir.
Dünyada sabır, orada sevinç;
dünyada zulüm, orada hesab;
dünyada ihlâs, orada rahmet vardır.
Öyleyse insan, eceli unutmadan yaşamalı;
kabri hatırlayarak yol almalı;
âhireti düşünerek dünya işlerini tanzim etmelidir.
Dünya geçicidir;
âhiret ise ebedîdir.
Madem dünya var. Ve dünya içinde bu âsârıyla hikmet ve inayet ve rahmet ve adalet var. Elbette dünyanın vücudu gibi kat'î olarak âhiret de var. Madem dünyada herşey bir cihette o âleme bakıyor. Demek oraya gidiliyor. Âhireti inkâr etmek, dünya ve mâfîhayı inkâr etmek demektir. Demek ecel ve kabir insanı beklediği gibi, Cennet ve Cehennem de insanı bekliyor ve gözlüyor.2
Akıllı insan, ebedî hayatını kazanmaya bakar.
Dipnot:1-Sözler 86, 2-Sözler 87
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder